Sálarkrísa...

Í sumarbyrjun verða tilfinningar mínar oft mjög blendnar. Ég hlakka til að fara heim í sveitina, búin að vera allan veturinn í bænum og ekki séð fjölskyldu og marga vini mikið síðustu mánuði. Ég kvíði hins vegar fyrir því að hitta ekki stóran hluta vina minna næstu 3 mánuði, Reykjavíkurfólkið! Jújú, ég kem nú yfirleitt e-ð í bæinn, en þá er það yfirleitt stutt stopp og ég næ ekki að hitta alla. Þessvegna er skólabyrjun yfirleitt e-ð sem ég hlakka alltaf mikið til þrátt fyrir að mörgum hafi fundist það óskiljanlegt í gegnum tíðina...;) Núna er ég hins vegar í þeirri leiðinlegu stöðu að langa ekki heim alveg strax! Og mér finnst það virkilega leiðinlegt, því þetta er heima og mér þykir svo rosalega vænt um alla þarna! Mig bara langar að vera í bænum í nokkra daga í viðbót og sjá hvernig dáldið þróast... Og núna þegar ég er að pakka ofan í tösku upplifir Dísa sálarkrísu...:(