Ljóska...

Ég held að ég ætti að láta undan og lita á mér hárið ljóst. Sumir hafa svosem sagt mér það áður, en nú er ég komin líka á þá skoðun. Enda annað erfitt eftir síðustu daga. Ég hef ekki tekið eftir rauðum ljósum fyrr en á ALLRA síðustu stundu (haldið að þau væru græn), stoppað á grænum ljósum (og ég sem hló að Jónasi í þetta eina skipti sem hann gerði það!), misst alls konar skrítna hluti út úr mér (í orðaformi þó, ekki neitt eins og jójó eða þannig...) og svo framvegis... Toppurinn var samt held ég í dag þegar ég "týndi" símanum mínum. Ég var að fara út úr íbúðinni, komin í skónna, með töskuna og í vettlingana, búin að slökkva allt og opna hurðina þegar ég fatta að síminn minn er hvorki í vösum né töskunni. Hleyp inn í herbergi að ná í hann, en hann er ekki þar sem ég hélt ég hefði skilið hann eftir. Fer inn í eldhús, nei ekkert þar, athuga inná klósett hjá tannburstunum, en nei. Fer að heimasímanum, tek upp tólið og hringi og heyri svona "duddudududdudududd" svona eins og heyrist í útvarpinu þegar síminn hringir og hugsa, ok, hann er hér á borðinu. Svo ég legg á og athuga undir öll blöð og bak við allt, en nei, enginn sími! Svo ég hringi aftur, lít í kringum mig, og svo byrjar síminn að hringja í vinstri hönd... LJÓSKA!! Ég var í korter að leita, og hélt á honum allan tímann...