Í morgun fékk ég tölvupóst. Titillinn var "Hvernig týpa ert þú?" Ég fór næstum að hlæja. Hefði gert það ef dagurinn hefði ekki verið eins og hann var.

Þegar ég fór að sofa í gær hafði ég lúmskan grun um hvernig dagurinn í dag yrði. Þegar ég vaknaði með stíflað nef varð grunurinn sterkari. Þegar ég fann hvergi bíllykilinn var ég viss. Sumir dagar.
Eftir að hafa misst af söngtíma og snúið öllu við í íbúðinni í leit að lyklinum datt mér í hug að hann gæti hafa verið í vasanum á buxunum sem ég skildi eftir hjá Önnu Guðrúnu í gær. Anna Guðrún var heima í hádeginu, svo ég ætlaði að drífa mig með strætó. Mér að óvörum náði ég strætó. En til að nota strætó þarf maður eiginlega að vita hvar maður á að fara út. Jújú, á blaðinu stóð Ártún og þar fór ég úr þegar ég þurfti strætó í fyrra, en núna er búið að færa Ártún! Svo ég fór auðvitað framhjá, missti af hinum vagninum og tók næsta strætó heim. Til að gera langa sögu stutta eru bíllyklarnir hjá Önnu Guðrúnu og ég ferðaðist um á tveimur jafnskjótum, strætó og taxa í dag. Ó Lúlli, ég sakna þín hræðilega mikið strax!
Ég bæði missti af strætó og strætó keyrði framhjá mér. Missti af einum tíma í dag, mætti seint í annan og of snemma í þann þriðja. Enda fór ég næstum að gráta þegar Wake me up when september ends kom í útvarpinu, ég vildi svo sofna og vakna aftur og fara þá réttu megin framúr. Helst í gær. Það er langt síðan ég hef keypt mér líter af ís og borðað uppúr dallinum með skeið. Samt ekki allan.
Dagurinn skánaði nú samt eftir því sem leið á hann. Og átti sína góðu punkta. Tónlistarsaga virkar ágætlega á mig, allavega fyrsti tíminn, og ég hitti á réttan strætó í vinnuna. Og hitti meira að segja Rakel þar. Í strætó.
Ég ákvað þegar ég kláraði að vinna um 12 leitið að ég nennti ekki að bíða í hálftíma eftir strætó, sitja í honum í 20 mínútur og labba svo þrjá kílómetra til að komast heim. Það var of freistandi að hringja á leigubíl, ég meina, númerið ennþá í minninu frá því í gærkvöldi.
Þegar ég kom heim í nótt setti ég þetta lag á. Og svo heyrði ég það í útvarpinu í kvöld líka. Það verður allt í lagi, það reddast allt.

When you try your best but you don't succeed
When you get what you want but not what you need
When you feel so tired but you can't sleep
Stuck in reverse

When the tears come streaming down your face
When you lose something you can't replace
When you love someone but it goes to waste
could it be worse?

Lights will guide you home
and ignite your bones
And I will try to fix you

High up above or down below
when you too in love to let it go
If you never try you'll never know
Just what your worth

Lights will guide you home
and ignite your bones
And I will try to fix you

Tears stream down your face
When you lose something you cannot replace
Tears streaming down your face and I

Tears stream down your face
I promise you I will learn from my mistakes
Tears stream down your face and I

Lights will guide you home
And ignite your bones
And I will try to fix you