Stundum þarf svo lítið til að gleðja mann.

Þeim fannst ég hálf brosleg, þeim sem keyrðu framhjá þegar ég var að þrífa vinnubílinn áðan. Þarna mætti ég á hælunum mínum og reyndi af ýtrasta megni að forðast að fá vatnsbununa yfir mig. Það gekk ágætlega, þangað til að pilsið mitt ákvað að vera með Monroe stæla.

Vinsælasti bloggari heims

skrifar hvorki um kynlíf né kjaftasögur. Það geri ég ekki heldur. Allavega ekki hingað til. Ég íhugaði það um daginn eftir að ég las bloggið hennar Ellýjar. Ég hugsaði með mér að ég gæti nú alveg spunnið upp svipaðar sögur og komið þeim jafnvel betur frá mér. Svo hætti ég við og ákvað að lesendafækkun stafaði bloggpásu síðustu mánaða frekar en skorts á kynlífssögum.

Nú eru

fjórtán dagar í þjóðhátíð og ég er byrjuð að telja niður. Til að telja niður nota ég myndir frá minni fyrstu. Fjögur ár. Mikið þroskast maður og breytist á fjórum árum. Mikið gerist margt á fjórum árum. Samt er eins og þetta hafi verið í gær. Góðir tímar.

Það er hins vegar

bara dagurinn í dag í Harry Potter. Ævintýrið er að enda. Átta ár. Ég verð Sindra að eilífu þakklát fyrir að lána mér bókina, og kynna mig þannig fyrir þessum ótrúlega heimi. Planið er bókaferð í kvöld eða fyrramálið. Þeim sem vilja hafa samband við mig á næstu dögum er bent á að nota smáskilaboð sem ég mun svo svara þegar ég lít upp. Ef til vill á sunnudagsmorgun.

Tárin fengu að renna

þegar ég sá 5. myndina í vikunni. En á meðan mín runnu hljóðlaust niður vanga bárust þung og sterk ekkasog úr næsta sæti þar sem Árný syrgði örlög Siriusar.
Myndina ætla ég að sjá aftur. Og aftur. Og aftur.

Það er föstudagur

klukkan að verða fimm, og ætla að rölta heim.
Ást í poka til ykkar allra
Dísa