Í gær fékk ég mér samloku í hádeginu. Samlokan var megagóð, svona sómahollustuloka keypt í mötuneyti Skýrr. Svo er einhver traffík uppúr hádegi, allir að koma úr mat og svona og ég sit bara hér og heilsa. Það er ekki fyrr en klukkutíma seinna sem ég skrepp aðeins á prívatið og sé stóra gula sósuklessu í öðru munnvikinu og á handfrjálsa símabúnaðinum sem ég er með á eyranu. Við hljóðnemann á honum það er, ekki upp við eyra.

Fólk hér í húsi hefur áhyggjur af því að ég fái ekki nógan ís. Það er óþarfi. Á mánudaginn var það ísbíltúr með pabba, í gær fékk ég mér ís á leiðinni heim úr vinnu, og í dag var ís uppi á fjármálasviði (þar sem ég er yfirleitt þegar ég er ekki í móttökunni eða úti að aka) og inni í þjónustulausnum. Í kvöld er það svo grilluð lúða í mangó/hnetusósu hjá pabba, og ein frönsk með jarðarberjum og rjóma eða ís í eftirmat. Ég ætla rétt svo að vona að allt labbið hjá mér vegi eitthvað aðeins upp á móti, annars þarf ég að fara að bryðja sellerí í gríð og erg.

Þið megið samt engan veginn láta þetta tal mitt stoppa ykkur frá því að fá mig með í ístúr. Ég er til. Alltaf.

Talandi um labbið. Það verður að ég held það erfiðasta við Breiðholtið í vetur. Núna labba ég hvert sem ég er að fara. Í vinnuna, úr vinnunni, niður í bæ, heim úr bæ, í Kringluna, úr Kringlunni, í sund og úr sundi. En ég rölti ekkert niður á Laugarveg úr Flúðaselinu... En strætó á víst að verða fríkeypis svo það hlýtur allt að reddast. Ég fæ að mála svo að íbúðin og bleiki veggurinn eiga eftir að bæta allt annað upp.