Non scholae, sed vitae discimus

Og það er heilagur sannleikur. Við lærum ekki fyrir skólann heldur lífið. Þessvegna sagði ég mig úr latínu í dag. Ég meika ekki skólabækur sem eru eldri en amma mín, og kennsluaðferðir frá svipuðum tíma, og svo meika ég ekki tímaskortinn sem fylgir öllu. Ég er búin að liggja andvaka síðustu nætur, síðustu vikur liggur við, uppspennt eftir daginn, og þar af leiðandi er afskaplega erfitt að vakna á réttum tíma. Fjögurra tíma svefn er ekki nóg nótt eftir nótt eftir nótt. En nú fer allt að lagast.

Horfði á söngvakeppnina á laugardaginn. Var alls ekki hissa á úrslitunum, nema jú, hvað í ósköpunum varð til þess að Friðrik Ómar lenti í þriðja sæti??? Silvía vann eins og við var að búast, og ég er alveg sátt við það svo sem. Fannst lagið samt alls ekkert spes, það var flutningurinn sem bjargaði því. Svo er bara spurningin hvort Silvía á eftir að skila konseptinu úti, eða hvort Evrópa heldur að hún hafi sloppið af Kleppi...

Ég hélt samt auðvitað með Guðrúnu Árnýju. Og kaus eins oft og ég náði inn, sem var reyndar ekki nema þrisvar. Lagið var æði, hún er æði! Fyrir þá sem ekki vita þá bjó Guðrún Árný fyrir austan í nokkur ár þar sem mamma hennar og stjúppabbi voru kennarar. Ég var vön að svara stríðni frænda míns ("Dísa og Gissur eru hjón"), "Ingó og Guðrún eru hjón, kyssast upp á títuprjón..." og "Hjartahellir" var alltaf klassískur ("Hjartahellir" er hellir í fjallinu heima sem neðan frá vegi lítur út eins og hjarta, þessvegna fannst mér nafnið tilvalið á sínum tíma, ekki löggilt örnefni...)

Jæja, Háskólinn á Akureyri kallar... Adios...