Mi chico latino...

Upplifði mjög svo súrrealískt atvik núna fyrr í kvöld þegar ég stillti yfir á Rás tvö. Úr hátölurunum streymdu fagnaðarlæti, og ég hugsaði með mér; En hvað það væri fyndið ef þetta væri upptaka af listahátíðartónleikunum í fyrra, Lady and Bird! Hugsunin var varla flogin í gegnum höfuðið þegar Dama og fugl hófu upp raust sína! Mjög spes upplifun! Kom svo heim og las tölvupóstinn um útsendinguna, en hana er hægt að hlusta á hér.

Ég er með hálfgerða fortíðarnostalgíu. Ástæðan? Þessi hér. Rakst á þetta á vandri mínu um veraldarvefinn og já, festist. Rétt eins og fyrir framan sjónvarpið hér á árum áður. Einu sinni var barnaefni uppbyggilegt og skemmtilegt. Allar þáttaraðirnar af Einu sinni var (Fróði og félagar), FLugbirnirnir, Kærleiksbirnirnir, Bangsi bestaskinn, Tóti töfradreki... Og þegar við eltumst, Hafgúan, My so Called Life, Avonlea, Popular? OK, kannski ekki allt eins uppbyggjandi...;)

Ég þarf að fara að sofa núna. En ætla að starta, mér til gamans, kommentadæmi. Það væri gaman ef þið gætuð nefnt einhverja sjónvarpsþætti sem þið höfðuð gaman af á sínum tíma, eitthvað sem fær ykkur til að brosa við endurminninguna, í kommentum. Hvað náum við mörgum í sameiningu? Hvað var það besta við sjónvarpið í gamla daga? Stundin okkar (með Helgu Stephens þá eða Gunna og Felix?) eða kannski Babar? Koma svo, smá metnað í þetta og nefnum sem flest;)