Ég þjáist af ritstíflu. Einkar heiftúðugri. Vonast eftir bráðabirgðalausn sem fyrst. Þangað til leita ég að innblæstri.
Eftirfarandi er að mínu mati besta færsla sem ég hef nokkurn tímann skrifað.

Sannar sögur úr sveitinni

sunnudagur, apríl 03, 2005

Þegar stelpur fara á djammið kemur það stundum fyrir að þær séu klippnar í rassinn. Þetta kemur stundum fyrir mig líkt og aðrar kynsystur mínar. Mjög hefðbundin viðbrögð hjá mér eru að líta snöggt við og senda geranda baneitrað augnaráð, allavega þar til ég hef náð að virða viðkomandi betur fyrir mér...
Það er þó að ég held mun sjaldgæfara að vera BITIN í rassinn. En það gerðist í fyrsta skipti fyrir mig nú í páskafríinu. Fyrstu viðbrögð mín voru undrun þar sem ég var vitaskuld mjög óundirbúin fyrir bit í þessar neðri kinnar mínar. Ég hugsaði þó leiftursnöggt og sneri mér snöggt við með eitt af þessum baneitruðu augnaráðum og hreytti út úr mér "helvítis sauðurinn þinn!" Viðbrögðin létu ekki á sér standa: "meee..." Ég var þó ekki nógu snögg til að sjá nánar hver átti í hlut þar sem allir grunaðir voru frekar sviplíkir og sauðslegir. Svo ég gerði það eina sem mögulegt var í stöðunni, hélt áfram mína leið og kláraði að gefa nýrúnu, greinilega svöngu, sauðfé í Drangshlíðardal.

Já, svona getur nú gerst í sveitinni...

Ef einhver á stífluleysi þá má sá hinn sami láta mig vita.