Afhverju á sumt fólk í svona miklum erfiðleikum með að skilja það að maður getur ekki stjórnað tilfinningum sínum? Þú getur ekkert sagt "Hættu að hugsa um þetta og byrjaðu að hugsa um þetta" og ætlast til þess að það sé gert svona (hér smellti ég fingrunum)! Það tekur tíma að komast yfir suma hluti, annað væri óeðlilegt!
Og afhverju geta vinir ekki sýnt tilfinningar sínar gagnvart hvoru öðru, faðmast eða leiðst, án þess að fólk líti á þau sem par eða þá að annar aðilinn sé hrifinn af hinum? Þegar ég var í sjötta bekk héldumst við Hlynur vinur minn í hendur alla leiðina heim úr skólaferðalagi til að sýna gelgjunum í hópnum að maður þyrfti ekki að vera skotin í einhverjum til að sitja við hliðina á honum eða haldast í hendur, en ég vissi ekki að þess þyrfti þegar maður væri kominn í menntaskóla...
Tilfinningar eru flóknar. Þær eru líka það sem gerir okkur að manneskjum. Sumir þurfa að tala um og sýna tilfinningar sínar, aðrir ekki. Ég sjálf er mitt á milli. Stundum verð ég að tjá mig, stundum get ég ekki tjáð mig. Ég á rosalega góða vini og æðislega fjölskyldu, mér þykir vænt um þau öll og ég vil að þau viti það. Ég get kannski ekki alltaf sagt þeim það, en ég væri ekki sú sem ég er án þeirra.
Maður á ekki að láta feimni við sínar eigin tilfinningar og viðbrögð annarra við þeim aftra sér frá því að viðurkenna þær. Þér getur þótt vænt um einhvern, jafnvel elskað hann, en aldrei sagt það. Svo einn daginn er manneskjan ekki til staðar lengur, og þú sagðir henni aldrei hvernig þér leið, hvaða tilfinningar þú barst til hennar.
Ég er að reyna að hætta að vera feimin og hrædd við tilfinningarnar mínar. Það tekur tíma, en ég er komin langt á leið miðað við hvernig ég var. Til að bera virðingu fyrir sjálfum þér þarftu að bera virðingu fyrir tilfinningum þínum.