Að vera naut? Eða að vera ekki naut?

Bjarni Ólafs sagði núna rétt áðan, "þú ert naut." Bara blátt áfram og yfir allan bekkinn. Hann átti þó ekkert sérstaklega við mig (held ég) heldur var hann að útskýra muninn á beinni mynd og óbeinni mynd. En þegar þessi orð komu svona upp úr honum, fyrirvaralaust og blátt áfram, tókst mér rétt svo að halda innyflum mínum á sínum stað. Ég brast í grát, tárin runnu niður kinnar mínar og ég grúfði mig yfir borðið. Mér varð ósjálfrátt hugsað til baka, tvö ár, fjórir mánuðir, nítján dagar og u.þ.b. tuttugu tímar...

"fyrirgefðu, ertu nokkuð naut?"

í íslensku í dag tókst mér rétt svo að koma í veg fyrir flugferð innyfla minna um stofuna. Ég brast í grát, tárin runnu niður kinnar mínar og ég grúfði mig yfir borðið. � íslenskutíma áðan, átti ég verulega erfitt með að halda aftur af hlátrinum.:)

Annars gengu skotin á milli allra, ég sagðist stundum heyra orðið "svíri", sumir notuðu það, maður heyrði það alveg öðruhvoru! Og Leifur bætti við "ef maður er bóndadóttir uppi í sveit..." auk þess sem Atli skaut Robba í kaf!
Robbi: "Ég myndi nú ekki segja að orðalagið sé formlegt, ég meina, maður notar þessi orð alveg og allt."
Atli: "Segir þú t.d. "ó hvers má ég mín" þegar þú færð mikla heimavinnu?"

Það var hlegið mikið í íslensku í dag, hvort sem það var vegna dulins einkahúmors frá braut minninganna eða túlkunnar ljóða...

Að vera naut, eða að vera ekki naut? Að vera belja?