Í dag gargaði ég á ókunnugan mann. Úti á miðri götu. Ég er ekki frá því að manninum hafi brugðið. En hann átti það skilið. Hann var úti að labba með hundinn sinn, siberian husky hund. Siberian Husky hundar eru með fallegustu dýrum í heimi! Nema hvað hundurinn var frekar horaður og feldurinn til að mynda frekar illa hirtur. Nema hvað, svo beygir maðurinn og hundurinn er ekki nógu fljótur að elta. Nema hvað áður en ég veit heyri ég svo smell, hundurinn ýlfrar og maðurinn stendur með písk eða eitthvað þannig og lætur höggin dynja. Hann hætti þegar ég hvæsti hvað hann væri að gera, sagði mér svo að skipta mér ekki af og dró hundinn í burtu. Ég stóð eftir á götuhorninu, rauðglóandi reið, og ef augun gætu drepið...

Ég þarf samt að búa mig undir að hvæsa meira á næstu dögum. Strætóvesenið er semsagt ekki búið. Þar sem ég er ekki með lögheimili í Reykjavík fæ ég ekki strætókort. Systir mín, sem er líka í framhaldsnámi, fær hins vegar strætókort. Sömuleiðis frændi minn í háskólanum, og samt eru þau bæði með lögheimili fyrir austan.

Ég er orðin svo þreytt og pirruð á því að mitt nám sé einhvers minna virði en annarra. Að við þurfum að berjast fyrir að eiga sömu réttindi og aðrir á sama stigi. Ég er á framhaldsstigi, námi sem er viðurkennt sem framhaldsnám af menntamálaráðuneytinu. Námi á sama lista og stúdentsprófið mitt frá MH. Eftir ár verð ég komin á háskólastig, námslánahæft nám. Ég er í skólanum cirka 25 tíma á viku, í skipulagðri kennslu. Við það bætist svo sá tími sem ég æfi mig, sá tími sem ég læri heima, sá tími sem fer í að skoða nótur og velja tónlist, hlusta á tónlist.Samt er litið á það sem tómstundanám. "Já ertu í Söngskólanum? Hvað ætlarðu svo annað að læra? Hvað ætlarðu að gera af viti?" er algeng spurning. Hvað ef ég ætla ekkert annað að gera?

Ég er reyndar heppin, fjölskyldan mín styður mig, vinir mínir vita að þetta er það sem ég vil gera. Foreldrar vinar míns settu það skilyrði að hann færi líka í "hefðbundið" háskólanám svo hann er bæði í Söngskólanum og HR. Amma vinkonu minnar spurði hana hreint út um daginn "hvenær ætlarðu svo að hætta þessu rugli?"

Tónlistin er svo löngu hætt að vera bara áhugamál hjá mér, hætt að vera "tómstundanám". Jújú, það var það kannski þegar ég var í grunnskóla, þegar ég var 12 ára og mætti í einn tíma á viku, ekki lengur.

Ég ætla nú ekki að skammast meira hér, það er alltof auðvelt að ausa úr sér á bloggi. Ég ætla niður í ráðhús á morgun eða hinn og athuga hvort einhver vilji hlusta á mig... Miðað við viðbrögðin við fyrirspurninni sem ég sendi þeim, 15.ágúst (viðbrögðin voru engin, ég bíð enn eftir svari) efast ég um það. En þau skulu ekki losna við mig fyrr en ég fæ almennileg svör...

Úff... ég ætla að róa mig niður, lesa Sense and Sensibility og hlusta á Billie Holiday áður en ég fer að sofa...