Harðsperrur og páskaegg!

Búið að vera slatti að gera síðustu daga. Þurfti samt að taka náttla alla helgina, og svo mánudag og þriðjudag rólega því ég var svo rosalega bólgin, en eftir það var sett á fullt. Mætti t.d. á æfingu á miðvikudaginn, en gat reyndar ekkert sungið því ég gat ekki opnað munninn nema takmarkað... � fimmtudaginn fór ég til Bryndísar þar sem endurkoma hljómsveitarinnar okkar var skipulögð. Svo brunaði ég heim að ná í nótur (með viðkomu í Breiðholtinu með bíómiða fyrir strákana og fékk páskaegg í leiðinni) því það var auka Nobili æfing fyrir upptökurnar. Og óska Völu hér með til hamingju með að vera komin í Nobili:) � æfingunni söng ég eins og ég gat, en varð samt að sleppa hæstu nótunum því þá var ég farin að finna blóðbragð uppi í mér þar sem saumarnir höfðu verið... Fór snemma af kóræfingu til að mæta á dansæfingu! Þannig að tæknilega séð var ég ekkert heima á fimmtudeginum, ekki frá því ég fór í skólann og alveg til rúmlega 11... Og núna er ég með þvílíkar harðsperrur í kjálkanum og kinnunum eftir að reyna að opna meira og syngja í gær...

Ég sló held ég metið mitt í kæruleysi í dag. Ég skrifaði tímaritgerð um "Their Eyes Were Watching God", eftir að hafa lesið þrjár blaðsíður af bókinni... Ég meikaði ekki að lesa þessa "Black dialect of Rural Florida", þar sem allt er skrifað eins og það er sagt með mjög sterkum suðurríkjahreim... Það skrítna er hins vegar að ég held að ritgerðin hafi verið ágæt! Notaði alveg tilvitnanir í bókina og þannig! Svona getur Sparknotes.com reddað manni...;)

Annars var kór Langholtskirkju að syngja í jarðarför í dag. Það var mikið "öðruvísi" tilfinning. Konan, Helga Björg, var gamall kórfélagi, bæði í þeim kór og Kammerkórnum, auk þess sem hún var með kórskólann á tímabili. Ég dáðist því mikið að fólkinu í kringum mig, sem þekkti hana, því mér fannst þetta erfitt, hvað þá þeim!

Núna er hins vegar komið páskafrí! Söngtími á morgun og svo austur! Austur að læra, því kennararnir mínir hafa margir hverjir fríkað út í heimanámi í páska"fríinu"... En þar sem ég kemst í sumarfrí í byrjun maí þá sætti ég mig við það...;)

Nú er þetta held ég orðinn einn sá allra leiðinlegasti texti sem ég hef nokkurn tímann skrifað á þetta blogg. Er bara ekki í stuði held ég. En eins og Ragnhildur Richter sagði í ísl363 hér forðum daga skiptir ekki aðalmáli HVA� er skrifað, heldur A� skrifa sem oftast, bara e-ð, helst á hverjum degi...