Fæstir myndu kalla minn heittelskaða rómantískan mann. Allavega ekki í hinum hefðbundna skilningi hugtaksins. Ég aftur á móti les rauðu ástarsögurnar mér til dægradvalar og kann helstu lögin hennar Celine Dion utanað (komst að því þegar við vorum að keyra um daginn, honum til mikillar skemmtunar). Um daginn fór ég út að skokka og kom með þetta heim og færði honum.
"Blóm? Fyrir mig?" Spurði hann þegar ég kom færandi hendi. Svo kom svipurinn. "Til hvers? Hvað á ég að gera við blóm?"
(Sem betur fer fylgdi eitt lítið súkkulaðistykki, ég þekki minn mann. En blómin fara ljómandi vel í stofunni!)
Minn elskulegi hoppaði því ekki hæð sína af gleði þegar mamma pantaði miða fyrir okkur tvö í leikhús og bauðst til að passa á meðan. Brosið fraus á andlitinu á honum þegar hún fór að lýsa verkinu sem hún hafði jú sjálf séð stuttu áður. Rómantísk, hádramatísk ástarsaga frá miðöldum, byggt á sannsögulegum atburðum og því tilvalið fyrir sagnfræðinginn! Anna í Stóru-Borg í uppfærslu Leikfélags Austur Eyfellinga.
Sýningin var skemmtileg. Verkið er, eins og lýsing móður minnar gefur til kynna, ekki gamanstykki, en það þarf ekki allt að vera fyndið til að vera skemmtilegt. Mér fannst skemmtilegt hvernig rýmið í félagsheimilinu Heimalandi var nýtt, ekki eingöngu sviðið heldur áhorfandaskarinn, hellir fyrir framan svið og svo fremsta svæðið í salnum. Góð útfærsla til að koma í veg fyrir langar tafir á meðan skipt er á milli leikmynda, það er jú sjaldan hringsvið í félagsheimilum. Flestir léku ágætlega og þrátt fyrir að sitja hér um bil aftast heyrði ég næstum allt. Sumir voru skýrmæltari en aðrir og aðrir léku betur en hinir en heilt á litið var þetta bara fín áhugamannasýning! Og Andri, sem hafði á leiðinni haft efasemdir um að ná að halda sér vakandi, sofnaði ekkert.
Á leiðinni til baka var þó ákveðið að hann sjái um skipulagningu og val á afþreyingu næst þegar við fáum pössun fyrir stefnumót.
|