Ég gerði sko ekkert, en samt hvarf það sem ég skrifaði.

Fyrir ekki svo mörgum árum var ég með óaðfinnanlegt minni. Símanúmer, afmælisdagar, hvað hver sagði hvenær um hvern og hversvegna, allt var eins og límt í minnið mitt. Fyrir nokkru tók þó að bera á hnökkrum, og fyrstir út voru/eru afmælisdagarnir. Þannig steingleymdi ég því þangað til núna að hinn stórgóði Fannar Þeyr Guðmundsson varð 22 ára á sunnudaginn! Eina afsökunin sem ég hef er sú að ég var veik og svaf allan daginn. Ef þú lest þetta Fannsi minn skal ég bjóða þér upp á bjór til fyrirgefningar. En bara ef þú lest þetta.

Pabbi varð líka árinu eldri í gær, mánudag. Ég mundi eftir því og hringdi í hann svona í tilefni dagsins. Skárra væri það nú. Hann á nú reyndar stundum í vandræðum í kringum afmælið mitt, svo kannski hefði það sloppið, en ég mundi það. Hann getur líka afsakað sig með aldrinum en varla ég...

Já, ég er veik. Og geri ekkert annað en að sofa. Ég er eiginlega orðin hálfþreitt á því að sofa. Vaknaði svona drulluslöpp á sunnudaginn og sleppti öllu mögulegu sem ég átti að gera og svaf bara í staðinn. Held að ég sé að hressast núna, en hélt það svosum líka í gær. Kemur allt í ljós.

Skjótið mig bara, en ég er byrjuð á jólakortunum. Það er svona að vera veikur og drekka malt úr jólaumbúðum, eitthvað smitar útfrá sér... Vona að ég komi einhverjum kortum í póst aldrei þessu vant þetta árið...