Nú árið er liðið í aldanna skaut

Nú árið er liðið í aldanna skaut
og aldrei það kemur til baka,
nú gengin er sérhver þess gleði og þraut,
það gjörvallt er runnið á eilífðar braut,
en minning þess víst skal þó vaka.

"og aldrei það kemur til baka". Kannski sem betur fer. Annars var árið 2008 alveg ágætis ár, viðburðaríkt og skemmtilegt. Að mestu. Ég flutti aftur í Breiðholtið, vann sem barþjónn og ritari, kláraði framhaldspróf og hélt tónleika, kóraðist með Nobili og byrjaði líka í Háskólakórnum, gerðist fastagestur á Kofa Tómasar frænda, færði mig svo yfir á Celtic með haustinu, var aðdáandi númer eitt á Bítboxinu, fór á óteljandi tónleika af öllum stærðum og gerðum, söng á óteljandi tónleikum af öllum stærðum og gerðum, kynntist fullt af æðislegu fólki, bjó til brjóstsykur, byrjaði að læra á píanó, horfði á handbolta, fór í brúðkaup, hló, grét og lifði.


En hvers er að minnast og hvað er það þá,
sem helst skal í minningu geyma?
Nú allt er á fljúgandi ferð liðið hjá,
það flestallt er horfið í gleymskunnar sjá.
En miskunnsemd Guðs má ei gleyma.

Jólum og áramótum eyddi ég heima á suðurlandinu. Smákökur og mandarínur, jólaöl, hangikjöt, flatkökur, hamborgarhryggur, fjós og fjárhús, fjölskylduboð, brjóstsykursgerð, messa, kvef, áramótabrenna og skaup, áramótaball, myndatökur og hamingja. Einn mesti gleðigjafi minna jóla var tveggja mánaða tík sem við fengum um miðjan desember. Eftir mikla umhugsun hlaut hún nafnið Katrín Jakobína, en eftir enn meiri umhugsun var ákveðið að í daglegu tali skyldi hún kallast Trína(bína). Þá var aðalega litið til þess hversu kjánalega pabbi myndi líta út þegar hann sigaði henni í smalamennsku. Hún er afskaplega kát og kelin.

Hún birtist á vori sem vermandi sól,
sem vöxtur í sumarsins blíðum,
í næðingum haustsins sem skjöldur og skjól,
sem skínandi himinn og gleðirík jól
í vetrarins helkuldahríðum.

Eitt skemmtilegasta augnablik jólanna (svona eftir á í það minnsta) gerðist á leið út í fjós eitt kvöldið. Ég fór í þykka ullarsokka og fjósagalla, fann svo til stígvélin og rak tánna ofan í annað. Rak hins vegar upp feikna öskur og henti því í burtu þegar ég steig á eitthvað sem ég áleit að væri mús (annað eins hefur komið fyrir)! Árný systir tók stígvélið og lofaði að sturta úr því fyrir mig, því þó ég sé ekki múshrædd manneskja brá mér töluvert við að fá eina þannig í stígvélið. Úr stígvélinu rúllaði þó ekki mús, heldur kartafla! Við systur hlógum svo mikið að ég stóð varla í lappirnar, og Trína glotti úti í horni...


Hún birtist og reynist sem blessunarlind
á blíðunnar sólfagra degi,
hún birtist sem lækning við böli og synd,
hún birtist þó skærast sem frelsarans mynd,
er lýsir oss lífsins á vegi.

Svo keyrði ég til Reykjavíkur í gær. Í gegnum þokuna sem lá yfir öllu suðurlandsundirlendinu.

Nú Guði sé lof fyrir gleðilegt ár
og góðar og frjósamar tíðir,
og Guði sé lof, því að grædd urðu sár,
og Guði sé lof, því að dögg urðu tár.
Allt breyttist í blessun um síðir.

Það er hægt að segja að tíminn gangi í hring, árið 2009 hefst á svipuðum slóðum og 2008. Ég hlakka bara til að sjá hvernig það þróast.

Ó, gef þú oss, Drottinn, enn gleðilegt ár
og góðar og blessaðar tíðir,
gef himneska dögg gegnum harmanna tár,
gef himneskan frið fyrir lausnarans sár
og eilífan unað um síðir.

Með kærri þökk fyrir 2008, gleðilegt nýtt ár!