Sunnudagur

Ég er væntanlega ekki að segja neinar nýjar fréttir þegar ég tala um snjóinn. Fyrst blótaði ég og hugsaði um blautar tær og köld nef. Ég skipti hinsvegar um skoðun þegar ég labbaði framhjá leikskólanum í hverfinu og heyrði ánægjuna. Hún vóg sterkt upp á móti klöngrinu í hælaskónum í hálkunni (einu lágbotna skórnir mínir eru víst úr sér gengnir og götóttir og því óhæfir í svona tíðarfari). Þegar ég skellti mér svo út í göngutúr með myndavélina mundi ég svo hvað loftið væri ferskt í fyrsta snjónum og tók hann algjörlega í sátt. Hann stoppar hvort eð er varla lengi.

Það er þó óneitanlega óheppileg tilviljun að ofnarnir í kjallaranum hjá mér skuli hafa bilað um svipað leiti og byrjaði að kólna. Pabbi er búinn að fikta mikið í bæði ofnum og vatnskerfi án árangurs, og nú bíðum við eftir pípara. Á meðan eyði ég kvöldunum mínum við kertaljós frá tugum kerta, drekk heitt kakó undir teppi. Helst með góða bók og tónlist.

Talandi um góða bók. Ég útvegaði mér loksins "Hann er bara ekki nógu skotinn í þér". Svo núna sit ég á kvöldin, nú eða bara í strætó, og átta mig á því að "fjórðungurinn" sem þjá(ð)ist af gífurlegri sambandsfóbíu var bara greinilega ekki nógu hrifinn af mér. Erfitt að viðurkenna fyrir sjálfri mér, en um leið er ég voðalega fegin að hafa loksins áttað mig á því (tók mig líka nógu langan tíma, 3 ár?). Eins og vinir mínir hafa verið duglegir að benda mér á þá á ég nefnilega betra skilið. Og ég ætla að njóta þess að vita að ég er frábær.



Núna ætla ég hinsvegar að fara á kóræfingu og syngja jólalög...